Maandelijks archief: januari 2019

Donderdag 31 januari

Myr. komt naar Buurschool om zaken te doen. Ze valt binnen met de bel, gaat voor het bord zitten, legt het schrift op tafel en laat Buurman H. geen andere optie dan het geven van opdrachten. Vandaag leer ik, gisteren leerde ik en morgen zal ik leren. Ze schrijft het en ze doet het. Net als koken en fietsen. Een kleine drie uur later gaat ze weer huiswaarts, maar niet zonder nog even het gedichtje van het bord over te schrijven: Ik zit op de fiets/en denk aan niets/of alleen aan leuke dingen/Schrik dus maar niet/als je me ziet/ en me hoort zingen.

Vanavond hebben we een beroepenspel gespeeld. De tafel lag vol met kaartjes. Hierop een foto met daarbij het beroep vermeld. Eerst kozen we drie beroepen die wij zelf interessant vinden. Bij elk gekozen kaartje legden we uit waarom het beroep ons aantrekkelijk lijkt. “Leuk” is onvoldoende reden. F. wil met kinderen werken omdat ze er blij van wordt en ervan kan leren. Ks. vindt het werken met computers interessant en kwam er achter dat ze dan zo’n beetje elk beroep kan kiezen. Haar moeder Meh. houdt bovenal van koken, maar vindt bloemiste een goed alternatief. Als ze maar met haar creativiteit aan de slag kan. R. verraste ons allen door zowel tandarts als acteur te willen worden. Niet op het toneel, voor de camera, zodat ze mensen dingen kan leren. Vervolgens hebben we beroepen voor elkaar gekozen. Welk beroep past bij wie en waarom?  Zo leren we onszelf beter kennen.

 

Dinsdag 29 januari

Buurman J. stuurde via onze Buurschoolapp een foto van hemzelf, schaatsend op de Weissensee. We begrijpen er niets van. Waarom gaat hij helemaal naar Oostenrijk terwijl hier je vingers van je handen vallen als je door de natte sneeuw naar Buurschool komt?

Wat we ook niet altijd begrijpen is hoe mensen op ons reageren. Z. maakt bij toeval kennis met de nieuwe buurvrouw van zijn moeder. Dit contact ging niet van een leien dakje. Het is goed te begrijpen dat ze haar bedenkingen had bij vier jonge knapen die de trap wel eens al een speelterrein zouden kunnen gaan gebruiken. Maar om vervolgens je naam niet te willen zeggen….. “Ze kent me niet eens!”, riep Z. uit en terecht want hij is een bijzonder aardige jongen. Maar ja, soms winnen aannames en vooroordelen het van de redelijkheid. Hoe hiermee om te gaan?

We hebben de situatie nagespeeld en de verbale en non verbale informatie op een rijtje gezet. Daardoor leerden we de buurvrouw niet beter kennen, maar het gevoel van Z. wel. Vervolgens gaven we we een rondje advies. Dit leverde drie stappen op. De eerste stap was die van het geduld en jezelf correct blijven opstellen. De tweede stap was wat actiever: organiseer een open huis of vraag de buurvrouw op de koffie. De derde stap gold het geval dat de verhoudingen echt problematisch worden: roep de bemiddeling van de wijkconsulente in. Alhoewel Z. wat mokkend weg leek te gaan hoorden wij de volgende dag dat hij de eerste stap meteen al had gezet. Hij was ’s avonds om zeven uur gestopt met het leggen van een nieuwe laminaten vloer. Hij wilde niet dat de buurvrouw hier overlast van had. Wij sluiten het niet uit dat buurvrouw binnenkort op zijn jongste broertje past als zijn moeder naar Buurschool komt.

Donderdag 24 januari

Een vroegertje vandaag; Buurschool ging vandaag al om 19.00 uur dicht. We sloten de dag af met een heerlijke maaltijd die Buurvrouw W. ons (ook vandaag) heeft bereid.

Sam. nam zijn moeder Mir. mee. Ze wonen sinds een week in Heiloo en zijn druk bezig hun huis in te richten. Heel belangrijk, maar Buurschool vonden ze vanmiddag belangrijker. Mir. is nog maar een paar maanden in Nederland. Buurman H. dacht dat hij er goed aan deed haar een introductiefilm over Nederland in haar moedertaal te laten bekijken. Maar Mir. hield het na een kwartier al voor gezien; te makkelijk. Fi. heeft haar vervolgens op You Tube Nederlandse zinnen laten oefenen. Zachtjes zei Mir. de zinnen na; het klonk Buurman H. als muziek in de oren.

Sal. is vandaag ook nieuw. Hij is om meerdere redenen een aanwinst. In Irak heeft hij een eigen aanneembedrijf gehad en laten een paar van onze buren nu op een bouwopleiding zitten! Met Sal. hebben wij nu buren uit Eritrea, Syrië, Afghanistan, Nederland en Irak. Onze Buurschool globaliseert! De globalisering staat momenteel flink ter discussie. Wij weten een voordeel: zo kom je er sneller achter dat we allemaal tot dezelfde soort behoren.

 

Dinsdag 22 januari

Meestal druppelen de buren vanaf een uur of half vijf binnen. Soms nog later. Er is dan ook van alles te doen. Bijles op school. Je klassenleraar spreken. Thuiskomen van school. Boodschappen doen. Afspraken nakomen met je mentor, je contactpersoon, je voogd, je klantmanager, het juridisch loket, IND,  je advocaat, je tandarts, je fysiotherapeut, Oh ja, vandaag geeft Buurman T. schaatsles en eigenlijk heb ik voetbaltraining. En die aardige buurvrouw heeft me al drie keer op de thee gevraagd.

Maar vandaag stonden er om 16.00 uur al drie buren voor de deur. Buurman H. had immers gezegd dat wethouder mevrouw Beens en ambtenaar meneer van Lingen vanmiddag kennis met ons wilden maken. Toen ze kwamen was het gezellig druk. Buurman A. onderwees in autotechniek. Buurman J. zijn tafel lag weer vol met rekenspullen. Buurvrouw H. gaf, na een langdurend herstel, gelukkig weer Engelse les. Buurman H. en Buurvrouw B. hielpen met huiswerk en Buurvrouw W. kon en deed alles tegelijk. Onze gastburen begrepen onmiddellijk wat de bedoeling was en gingen met de buren in gesprek over hun huiswerk en over dingen die het leven als nieuwkomer in Heiloo wat makkelijker kunnen maken.

In het boek van A. over burgerschapskunde stond de vraag of hij zich wel eens gekwetst had gevoeld. Die vraag hebben we in de groep gegooid. Netter: die hebben we op tafel gelegd. Dat viel in aantal erg mee. Z. had een heel nare ervaring toen hij op de fiets voorbijreed en bespuugd werd. A. vertelde over een merkwaardig voorval. A. krijgt een lening van de gemeente voor de inrichting van zijn huis. Hij liet een keurige lijst van zijn verworven spullen aan zijn klantmanager zien. Die zag daarop wijnglazen staan. Ze vroeg hem waarom hij die had gekocht, hij was toch moslim? We hebben uitvoerig gesproken over wat hier kwetsend aan is. Trouwens: zou ze dat alleen gedacht hebben als ze wist dat hij die glazen had gekregen?

’s Avonds hebben we een mooie lijst gemaakt van spullen die je nodig hebt als je gaat verhuizen en moet schilderen, behangen en schoonmaken. Dat is een flinke lijst geworden die nog niet klaar is. Handig voor de mensen die binnenkort zelfstandig gaan wonen.

Donderdag 17 januari

Onze buren hebben het druk. A. woont nu zelfstandig en is hard bezig zijn huis op te knappen. Dat geldt ook voor Sam. die hier met zijn moeder is komen wonen. Die drukte is voor Saf. en zijn moeder en zusje een beetje voorbij, maar nu is hij weer druk om zijn zusje op een school geplaatst te krijgen. Het hoofd van Zerem. loopt om omdat zijn moeder en broertjes een huis hebben gekregen. Prachtig, maar het moet wel helemaal worden opgeknapt en ingericht. En R. kan het niet vlug genoeg gaan dat zij ook met haar ouders en zuster aan de slag mag. Nu is zij nog druk met het verwerken van stapels formulieren waarvan het niemand duidelijk is of zij nodig zijn.

Gelukkig hebben de buren elkaar. Ze hebben leren schilderen, behangen, begroten, verhuizen, inrichten, inkopen en ruilen. Alles tegen zo min mogelijk kosten, want schulden kunnen ze zich nauwelijks veroorloven.De toekomst is duur genoeg. Ze hebben zich georganiseerd in een vliegende brigade die hier een kast in elkaar zet, daar uitlegt waarom voorstrijk noodzakelijk is om vervolgens in de zoveelste kringloopwinkel eindelijk de juiste bank te vinden.

Als alles op rolletjes loopt is het strak plannen geblazen. Maar dat loopt het niet. D. kwam bespreken waarom het energiebedrijf hem nu nog niet had terugbetaald. Z. gaat in beroep omdat hem een regel wordt opgelegd die hem nooit is verteld en A. vraagt zich af waarom zijn budget zoveel lager is dan dat van zijn vrienden terwijl de omstandigheden gelijk zijn. In Nederland is toch iedereen gelijk is voor de wet. Klopt, maar dat wil nog niet zeggen……. enfin, elke Nederlander heeft wel eens zo’n probleem. Maar het wordt een stuk lastiger als je de taal niet goed machtig bent en de regels geheel nieuw zijn voor je. In de Buurschool vind je het antwoord op je vragen ook niet altijd, maar er zijn wel buren die maken dat je er niet alleen voor staat.

Dinsdag 15 januari

Weer zo’n dag dat je als buur alle aandacht kunt krijgen omdat het rustig is. Dat het rustig is, heeft veel te maken met de verhuisgolf van nieuwkomers in Heiloo. Hierdoor kon Buurman J. intensief aan de slag met K. die haar eigen studieweg naar MBO-3 niveau gaat. Ze heeft nooit leren rekenen en zit na een paar lessen al op groep 6 niveau. Het is indrukwekkend en ook heel grappig te zien hoe die twee samenwerken. “Hoe kan?” roept K. dan uit en Buurman J. tovert weer een nieuwe uitleg op tafel.

Meh. wilde het ’s avonds over de Brexit hebben. Zij hoort daar van alles over op het nieuws, maar wat houdt het nou eigenlijk in en waarom is dit zo’n belangrijk onderwerp? Daar kwam het niet meteen van. Meh. is namelijk van een eerdere generatie dan Ksa., Fi. en R. en dat werd duidelijk toen het over respect ging. Meh. vindt het respect voor ouders en ouderen van groot belang. Zij hebben veel levenservaring opgedaan en kunnen de jongeren die alles nog moeten leren behoeden voor kwade zaken. De buurmeiden geven een andere inhoud aan het woord respect. Zij willen het “zelf doen”. De ondersteuning van ouderen vinden zij prima, maar dan in de zin van advies. Zij willen zelf ook gerespecteerd worden. Het werd duidelijk dat de vlucht uit het vaderland de ontwikkelingen flink versnelt. In Nederland is het respect voor de ouderen bepaald geen vanzelfsprekendheid en hier is het juist van belang dat je zelfstandig wordt en zelf je keuzes maakt. Aan de andere kant: de meiden zagen wel in dat hun kinderen, later, ook een eigen weg zouden kunnen kiezen. Wat nu als zij niet meer naar de kerk willen? R. werd er stil van.

En hoe zit het nou met die Brexit? Nou, dat zit niet lekker. Het gaat vooral om vrijheid van handel en verkeer van personen en “het zelf willen doen”. Ook hier lijkt de wereld alleen uit tegenstellingen te bestaan en het wordt weer duidelijk dat democratie dan wel een veel betere regeringsvorm is dan een dictatuur, maar moeilijk in de uitvoering. Ach, dachten we aan het eind van de avond. Of het nu om thuis of over Europa gaat, we zullen het samen moeten rooien. Gelukkig kunnen we in Nederland goed polderen.

Donderdag 10 januari

Vanmiddag hebben wij Ry. en Ri. begroet. Broer en zus en nog tweeling ook! Ze zijn nog maar kort in Nederland. Hun moedertaal is Arabisch en ze spreken een knap woordje Engels. Volgende week gaan ze al weer op reis; ze gaan elders in Nederland bij hun zuster wonen. A. vond dat ze toch even mee moesten naar Buurschool en gelijk heeft hij!

Wat doen we met buren die behalve “goedemorgen” en “doei!” nog geen Nederlands spreken? Memory natuurlijk! We hebben diverse spelletjes gemaakt. Wij begonnen met het alfabet memoryspel. Eerst oefenden we de uitspraak van de hoofdletters en de kleine letters. En toen husselden we de kaartjes met die letters door elkaar. Zo, dat ze met de afbeelding op tafel en met hun rug naar boven lagen. Als je aan de beurt bent mag je twee kaartjes omdraaien, laten zien en (als zij niet bij elkaar horen) weer terug omdraaien. Na een paar beurten krijg je een idee welke hoofdletter (bijvoorbeeld A) bij welke kleine letter (a) hoort. Als je de juiste kaartjes hebt omgedraaid en je kunt de letters goed uitspreken, dan mag je de kaartjes houden en krijg je een punt. We hebben er veel lol bij en leren zo ook het alfabet snel uit te spreken.

De sfeer zat er zo goed in, dat we meteen maar het spel voor gevorderden hebben gedaan. Het groenten memoryspel. Op de ene reeks kaartjes staan de afbeeldingen van de groenten met hun naam en op de andere zonder die naam. Al heel snel weten we waar die twee kaartjes met die lange witte stengels en groene, stugge bladeren (ze ruiken naar die moeilijke tweeklank ui) liggen. Maar ja, hoe heet die groente en…. hoe spreek je “prei” uit?

De andere buren die al langer in Nederland zijn, zien lachend toe dat wij kramp in onze mondspieren krijgen door het steeds weer uitspreken van de u en de ui. Die kramp herinneren ze zich maar al te goed en het zal nog wel even duren voordat zij ze ontspannen kunnen uitspreken. Dan wonen Ry. en Ri. al lang weer ergens anders.

 

Dinsdag 8 januari

In Nederland is heel veel goed geregeld. Soms zo goed dat het moeilijk is om een weg te volgen die beter bij jou past. Maatwerk dus. Een voorbeeld. Er zijn heel grote verschillen tussen de nieuwkomers waar het hun opleiding betreft. Er zijn er bij die nooit naar school zijn geweest en er zijn er bij die aan de universiteit hebben gestudeerd. De meesten van ons zijn jonger dan 20 en hebben nog geen diploma. De opleiding in ons thuisland is vaak anders dan die van de Nederlandse scholen. Het valt niet mee een goed beeld te krijgen van wat we al kunnen; vooral niet omdat die Nederlandse taal zo moeilijk is. Sommigen leren zo snel dat zij na de taalklas naar een VMBO-klas doorstromen. Veruit de meesten gaan naar de Entree-opleiding, zeker als zij 18 zijn of ouder. Tja, zo kun je op een MBO 1 opleiding komen die onder je niveau ligt en dat je een beroepsopleiding moet kiezen die je eigenlijk helemaal niet wilt. Alleen omdat je Nederlands nog niet zo goed is en omdat er een tekort is aan verzorgenden, koks en bouwvakkers?

Ka. is, voor de taalschool, nooit naar school geweest. Zij vindt het heerlijk om te leren en gaat als een speer. (Dat vinden wij een vreemde uitdrukking; er zijn hier helemaal geen speren.) Zij weet ook al dat zij een juridische opleiding wil volgen. Taliger kan haast niet! Dan zit je gauw op MBO-4 niveau. “Hoe kan?”, vraagt Ka. altijd wanneer ze zich ergens over verbaast en het idee heeft dat het anders kan. Zij heeft overal informatie opgevraagd. Over toelatingseisen, niveau’s, opleidingen, toetsen en studiefinanciering en zij heeft een paar mensen om zich heen verzameld die haar gaan helpen bij het vinden en gaan van haar eigen weg. Ka. is een inspiratiebron voor ons allen. We kunnen veel van haar ervaringen leren; ook de Nederlandse samenleving die alles zo goed heeft georganiseerd.