Maandelijks archief: juli 2018

Dinsdag 24 juli

H. heeft vanmiddag kennis gemaakt met hetgeen Buurvrouw H. voor haar kiezen krijgt tijdens haar B2-examen. Toegegeven, daarmee zit ze op HBO-niveau, maar hij zag zijn geest dwalen bij de boodschap dat zij 43 vragen moest beantwoorden over 8 (onbekende!) artikelen van soms wel 5 of 6 pagina’s over allerlei thema’s uit de Volkskrant, Trouw of tijdschriften die niet naast de Story willen liggen. Met daarin uitdrukkingen zoals er in dit tekstje staan. Ze krijgt er 100 minuten voor……  Haar man moet een toets op A2-niveau afleggen voor de inburgering. H. denkt dat menige autochtoon hier de handen vol aan heeft.

Vanavond spraken we over onze activiteiten in de vakantie: werken, leren en oh ja, ontspannen. K. snapt het beste waar vakantie voor is. Zij wil vooral slapen. A. gaat werken, 6 dagen per week 8 uur per dag. Hij wil zijn rijbewijs halen en dus ook nog verkeersregels leren en stelt voor te gaan wandelen langs de verkeersborden. E. wil gaan werken in een restaurant. Met A. heeft hij het sollicitatiegesprek geoefend. S. mocht vorige week zijn moeder in de armen sluiten en verhuist naar Den Helder. Maar hij neemt zich voor naar onze Buurschool te blijven komen want die is erg belangrijk voor hem. En hij weet dat we hem erg zouden missen. We besluiten de tijden wat aan te passen zodat er overdag volop gewerkt kan worden en ’s avonds geleerd. En gewandeld. Gelukkig vindt K. dat ook ontspanning.

Donderdag 12 juli

De vakantie nadert en het (betaalde) werk begint! Eindelijk tijd om wat geld te verdienen. Maar het is ook belangrijk om de taal te leren spreken. Werk waarin je je taalvaardigheid kunt vergroten is dus een droom. En als we wat langer dromen komen we er dankzij het werk achter waarin we goed zijn en wat we leuk vinden. Leren in de praktijk! De supermarkten en de boeren in de omgeving bieden tot nu toe het meeste werk. We praten veel over bruto en netto, wat je zelf wilt en wat de baas wil en of bescheidenheid nu een goede eigenschap is of juist niet.

’s Avonds was het andere koek. De Volkskrant is toch wel erg moeilijk om te lezen. Terwijl het onderwerp toch voor velen van ons zo na aan het hart ligt: de recente toenadering tussen Eritrea en Ethiopië. Zou het Eritrese leger nu minder nodig zijn? Zou de oneindige dienstplicht verkort worden?  Sloegen we toch weer aan het dromen!

 

 

Dinsdag 10 juli

In Afghanistan verzamelen zich veel werkzoekenden elke dag weer en in alle vroegte op plekken waar ze hopen opgehaald te worden door een baas die werk heeft. Maar al te vaak wachten ze uren voor niets. Leg dan maar eens uit dat in Nederland een oproepkracht of een flexwerker het niet altijd makkelijk heeft. In Afghanistan gaat het om eten, in Nederland om je hypotheek en je pensioen. En toch zijn beide gevallen problematisch. Economie is al geen makkelijk vak, maar als je uit een ontwikkelingsland komt moet je ook nog in andere verhoudingen leren denken.

Voetbal is makkelijker te begrijpen. Koen de Jong kwam over zijn passie vertellen en iedereen begreep meteen wat hij bedoelde. Voetbal is meer dan vermaak; voetbal is (meestal) goed voor je lichaam; je kunt laten zien waar je goed in bent en je kunt je ontwikkelen;  je leert samenwerken, je aan regels te houden en met succes en tegenslag omgaan. Sommige helden hebben fans in alle landen die elkaar toch onmiddellijk begrijpen als het over Messi over Ronaldo gaat. En dan is het makkelijk dat iedereen de regels kent. Voetbal heeft zijn eigen, internationale taal. Als goede buren besloten we samen een evenement te organiseren voor ouderen (‘walking football’) en voor jongeren (een oefenwedstrijd tussen Jong Eritrea en een al even jong Foresters team.)  Echt, voetbal kan verbroederen. Daar kunnen ze op het WK nog wat van leren.

Wilt u deze treinkaartjes hebben?

Z. is 19 en kan zijn geluk niet op. Na drie jaar strijd te hebben geleverd voor de hereniging met zijn moeder en broers, heeft hij ze eindelijk in zijn armen kunnen sluiten. Dat was drie weken geleden. Afgelopen zaterdag was hij opnieuw gelukkig. Nu kon hij zijn 18- jarige pleegbroer van Schiphol ophalen. Die woont al jaren bij zijn broers en moeder. De ouders van zijn pleegbroer zijn overleden.

Z. deelt zijn geluk. Hij straalt en is nog levenslustiger dan hij normaal al is. Hij maakt nog gemakkelijker dan anders een praatje met wie dat ook maar wil. En als anderen daar blij van worden, dan is Z. nog gelukkiger. Dan is de Nederlandse taal bijna geen hindernis meer.

Z. had 3 NS-dagkaarten die hij om 15.00 uur, terug van Schiphol, niet meer nodig had. Hij zag mensen druk bezig bij het kaartjesapparaat. Hij stevende enthousiast op hen af. “Wilt u deze treinkaartjes hebben?” Verbaasd keken de mensen op. Of was het verschrikt? Wat wilde die donkere jongen van ze? Zij kenden hem niet en wat wil hij nou?  Zij antwoordden niet.

Z. liep terug naar W. met wie hij en zijn pleegbroer reisden. W. is een ‘echte’ Nederlandse, daar kan weinig twijfel over bestaan. Z. vroeg: “De mensen zijn bang. Wil jij ze vragen of ze mijn kaartjes willen?”

Henk Pruiksma

Donderdag 5 juli

Vooral Rekenen heeft op dit moment onze belangstelling. Over die procenten kan je je een breuk vallen. De (delen van) taarten vliegen ons om de oren. Het wordt tijd dat we eens echte taartjes gaan genieten… Wie het leuk vindt om een buur te helpen bij het rekenen is natuurlijk ook van harte welkom, vooral tussen 16.00 en 18.00 uur op de dins- en donderdag.

’s Avonds werden we het eens dat democratie niet alleen maar een kwestie van getalletjes is. Met de regel: ‘De meerderheid beslist’ ben je er niet. De minderheid kun je niet zomaar aan de kant schuiven. Die moet ook gehoord en erkend worden. Trouwens, een meerderheid heb je in Nederland ook niet zomaar. En hoe ga je om met meningsverschillen in een relatie? Het nieuwe woord dat we geleerd hebben is ‘compromis’. Nederland is een land van compromissen sluiten. En daarvoor moet je heel goed naar elkaar luisteren, anders wordt het een besluit dat niets waard is. Je moet de ander willen begrijpen.

Dinsdag 3 juli

’s Middags hebben we erg hard gestudeerd. En dat is nodig ook, want de inburgerings- en schooltoetsen die gedaan moeten worden zijn moeilijk en worden streng beoordeeld. H. is al erg ver (B2). Zij moest in 90 minuten 8 grote teksten lezen met elk minstens 3 uitdrukkingen over onderwerpen als coaching en architectuur.  (Weet u wat een architectenopleiding is waar je leert je nek uit te steken?) Van de bijbehorende 43 vragen moest zij 84% goed beantwoorden voor een voldoende!

’s Avonds bogen wij ons over de vraag hoeveel vragen H. goed moest hebben voor een voldoende. De procenten vlogen ons om de oren en ook de manieren waarop je zo’n som kunt uitrekenen. Niet alleen taal is moeilijk, ook rekenen valt niet mee. Vaak omdat de buren met een migrantenachtergrond vaak geen of maar weinig basisonderwijs hebben genoten. De (oudere) buren die Nederlands onderwijs hebben gehad denken met grote dankbaarheid terug aan de tafels die zij lang geleden klassikaal hebben geoefend. Alsof het zangles was.